Bakıda məktəbdə şagirdlər zəhərləndi, direktora cəza verildi - FOTOLAR

CHP lideri ilə deputatın toxunulmazlığı ləğv olunacaq? – Parlamentə 4 dosye göndərildi

Dəyanət Sədullayev yüksək vəzifəyə təyin edilib

İlham Əliyev Baş katibi qəbul edib - Nələr müzakirə olunub?

$Kaya Kallas Azərbaycanda: \"Azərbaycan Avropa İttifaqı üçün dəyərli və...\"$

Kaya Kallas Azərbaycanda: "Azərbaycan Avropa İttifaqı üçün dəyərli və..."

Ailə böhranı tendensiyası və ya komitə sədriylə nazirin utopik aforizmləri...

Dünyanin məşhur çimərliyindən narazılıq pik həddə çatdı – Çılpaq gəzintilər, seks partiləri…

Azərbaycanlı siyasi şərhçilər İrəvana gediblər

TƏBİB-in yeni rəhbəri daha bir unikal əmr imzaladı - Keçmiş köməkçisini yanına apardı

İctimai nəqliyyatda ödəniş problemi - Bank kartları niyə bloklanır?

Azalan dövlət xəstəxanaları, artan xəstə sayı...

WUF13: Nəqliyyat Əməliyyatları Mərkəzi yaradılıb

Danışanda ağzından bal damırdı... - Seymur Verdizadə yazır

YAZARLAR

Bugün, 16:22

Seymur Verdizadə

***

Tezliklə Soltanlıda işıqlar yanacaq. Hicran, həsrət yaraları vüsal məlhəmi ilə şəfa tapacaq. Soltanlı camaatı ata yurdlarında ocaq çatacaq, niyyət tutacaq, qonaq qarşılayacaq...

Qonaqlı-qaralı evdə böyümüşəm. Qatığın qaymağını, döşəyin yumşağını qonaq üçün saxlamışıq. Əlimiz açıq, ürəyimiz geniş olduğu üçün Allah-Təala öz səxavətini bizdən əsirgəməyib. Biz verdikcə, O başımızdan töküb...

Yazda-yayda həyətimizdəki iri tut ağacının altında yemək yeyərdik. Anam qazanın qapağını qaldıranda, belə deyərdi: “Allahım, uzaqdan gələn, yorulan, qarnı ac olan varsa, yolunu bizim qapıdan sal”.

Kəndimizdə hamı bizim kimi idi. İnsanlar yağ-balı da, duzsuz şoru da başqaları ilə bölüşməyə utanmırdılar. Halal yolla qazanılan quru çörək, alın təri ilə becərilən acı bibər süfrədə bal kimi şirin olurdu. Buna görə də danışanda hamının ağzından bal damırdı...

Kənddə hamı bir-birinə “başaa dönüm” deyirdi. Qonşu kəndlərdə, rayon mərkəzində də belə deyirdilər. Böyüyəndə bildim ki, Azərbaycanın hər yerində belə danışırlar. İnsanlar bir-birinin başına dolanıdığı üçün Allah da onları dolandırırdı...

1993-cü ildə Cəbrayıldan didərgin düşəndə uzun müddət bu işğalla barışa bilmədik. Nənəm heç kimə sandığına toxunmağa icazə vermirdi. “Əl vurmayın, dağıtmayın” deyirdi. Vüsal gününün bu qədər uzaq olduğunu bilmirdi. Naxışlı sandığına sığal çəkə-çəkə dünyadan köçdü. Qəlbində qubar, gözündə həsrət köçdü.

“Hər qaranlıq gecənin bir işıqlı gündüzü var” - həmişə belə deyirdi. O işıqlı gündüzü görmək nənəmə qismət olmasa da, nəvələrinə qismət oldu. Xaliq, Elnur, Xəyal, Teymur, Malik, Allahverdi geri qayıtmaq üçün günləri sayır. İradənin, Gülnarənin boğçası çoxdan hazırdır. İndi özləri nənə olan Hürzad, Sücaət, Adilə o günü səbirsizliklə gözləyir. Soltanlıya dönmək, Arazın həzin nəğməsini dinləmək babalara deyil, balalara qismət oldu. Balalar babaların çırağını yandıracaq...

Əvvəl belə deyirdik: Orada bir kənd var, uzaqda. O kənd bizim kəndimizdir.

O kənd artıq uzaqda deyil. Biz tez-tez o kəndə gedirik. İndi o kənd öz külündən yenidən doğulur. İndi o kəndə gedəndə adamı vahimə basmır, insanın qəlbini qorxu hissi bürümür. İndi o kəndin ucsuz-bucaqsız çöllərində nazlı lalələr baş-başa verib pıçıldaşır, ağaclar çiçək açır.

Bu yaz təkcə ağaclar deyil, həm də arzular çiçək açır...

Metbuat.az