​Bir gecənin içində qocalan atalar...

​Bir gecənin içində qocalan atalar...

CƏMİYYƏT

Bugün, 16:37

Həmzə ilə sonuncu dəfə iki həftə əvvəl yas mərasimində görüşmüşdük. Rəhmətə gedən bir həmkəndlimizin hayına hamıdan əvvəl Həmzə çatmışdı. Qardaşları Vəli müəllim, Alı müəllim, Əsəd, Sahib, Oqtay da belədir - el-obadan, qohum-qardaşdan, dost-tanışdan bir adamın ayağına daş dəyəndə bu ağrını öz canlarında hiss edirlər. Ataları Əli kişi də beləydi. Rəhmətliyin gözü ağı qaradan seçənə kimi bir gün xeyirdən-şərdən qalmadı...

Biz doğma yurd-yuvamızdan 33 il əvvəl didərgin düşmüşük. Başımıza nə qədər müsibət gəlsə də, həyat bir tikə çörəklə, bir içim su ilə bizi sınağa çəksə də, çətin gündə ellimizi, yerlimizi darda qoymamışıq. El-obanın xoş günündə sevinməyi, ağır günündə kədərlənməyi xeyirdən-şərdən qalmayan atalarımızdan, ağsaqqallarımızdan öyrənmişik...

Həmzə mənim həmkəndlimdir. Biz ikimiz də Cəbrayıl rayonunun Soltanlı kəndində anadan olmuşuq, eyni məktəbdə oxumuşuq. Həmzəgilin sinfi Soltanlı kənd orta məktəbinin sonuncu - 1993-cu il buraxılışı olub. Bu geniş izahat ondan ötrüdür ki, Həmzəni çoxdan, lap çoxdan tanıdığıma əmin olasınız. Tanıdığım ilk gündən Həmzə heç dəyişməyib - sadə, zəhmətkeş və səmimidir.

Üç ay əvvəl bir toyda görüşəndə ərklə əlini sıxdım. Həmzənin ovcunun içindəki qabarlar əllərimi daladı. Bu qabarlar zəhmətin, əziyyətin nişanəsidir.

Alnında naxış salmış qırışlara işarə edib: “Qocalırsan”, - dedim. Cavabı belə oldu: “Uşaqlar böyüyəndə, atalar qocalır”.

İkimiz də Bakıətrafı qəsəbələrdə yaşadığımız üçün toydan evə bir yerdə getdik. Yolda uşaqları soruşdum. "Hüseyn əsgər yaşına çatıb. İnşallah, apreldə Vətəni qorumağa yola salacam".

Aprelin 16-da Hüseynin 18 yaşı tamam oldu. Bir gün sonra onu əsgər apardılar.

Həmzə hərbi xidmətə yollanandan 23 gün sonra həyatını itirən əsgər Hüseyn Əsədovun atasıdır. Hüseyn Vətəni qorumağa getmişdi, amma hərbi sirləri öyrənənə, püxtələşənə kimi biz onu qoruya bilmədik...

... Mayın 10-u idi. Həmzə ilə 11 il eyni sinifdə oxuyan qardaşım Teymur və əmioğlu Allahverdi ilə birlikdə şəhid anası olan Adilə bibimə baş çəkməyə getmişdik. Orada eşitdiyimiz dəhşətli xəbər bizi sarsıtdı. Teymur əlləri əsə-əsə Həmzənin nömrəsini yığdı. Hamımızın dilində eyni sözlər vardı: “Allah eləsin, yalan olsun”.

Əllərimiz göydə, qulağımız səsdə idi...

Gəncədə, hospitalın qabağında oğlunun nəşini gözləyən adam - Həmzə cəmi iki kəlmə deyə bildi: “Belim qırılıb...”

Ertəsi gün dünyadan nakam köçən Hüseynimizi son mənzilə yola salmaq üçün Binəyə gedəndə Həmzəni tanımadım. Bir gecədə azı 20 il qocalmışdı...

Atası həmkəndlim, məktəb yoldaşım olsa da, mən Hüseyni tanımırdım. Amma indi Azərbaycanda hamı onu tanıyır. İndi 10 milyon insan nakam əsgərimiz üçün ağı deyir. Hətta ana təbiət də onun üçün göz yaşı axıdır...

Sağlığında tanımadığım Hüseyni şəhadətə yüksələndən sonra tanıdım. “Çox tərbiyəli, qanacaqlı oğlan idi. İndiki dövrdə belə ağıllı uşaq az tapılır. Müəllimlər də, şagirdlər də onun xatirini çox istəyirdi”. Hüseynin müəllimi sosial şəbəkə hesabında yazmışdı.

Eyni sözləri qohumları, dostları, qonşuları da deyir. Çoxlarının isə demək istədiyi düyünlənib boğazında qalıb...

Hüseyn hər adama nəsib olmayan UCALIQda dayanıb.

Yanımda dayanan atasına isə təsəlli verməyə söz tapa bilmirəm. Mayın 11-də Binə qəbiristanlığında Hüseynin tabutu başında üz-üzə, göz-gözə gələndə də heç deyə bilməmişdim.

O gün danışmağa çətinlik çəkdiyim kimi, indi də yazmağa söz tapa bilmirəm. Bu yazı hec vaxt tamamlanmayacaq, yarımçıq qalacaq.

Hüseynin taleyi kimi...

Seymur Verdizadə

mətbuat.az

Dİgər xəbərlər

SON XƏBƏRLƏR

BÜTÜN XƏBƏRLƏR