Ümid Partiyasının sədri İqbal Ağazadə Bakıpost-a maraqlı müsahibə verib.

Mia.az həmin müsahibədən bir hissəni təqdim edir:

- Seçkilərdən söz düşmüşkən. İstər əvvəl, istərsə də son keçirilən seçkilərdə ən bahalı seçki kampaniyasını həyata keçirən siyasətçilərdən olmusunuz. Burdan yola çıxaraq demək olarmı ən varlı müxalifət lideri sizsiniz?

- Mən çox varlı insanam.

- Hansı anlamda?

- Fərqi yoxdur, kim necə qiymətləndirir, o anlamda. Siz məndən varlı olduğumu soruşdunuz, mən də etiraf etdim. Cəmiyyətimiz sovet tərbiyəsindən, sovet şüurundan, düşüncəsindən yavaş-yavaş çıxmalıdır. Biz 30-cu ildə yaşamırıq və sovet quruluşu yoxdur artıq. Düşünməsinlər ki, kim rəiyyət balasıdırsa, o, kolxoz sədri, raykom katibi olacaq. Niyə insanlar sevinmir, varlı dedikləri İqbal Ağazadə pulu, imkanı ola-ola cəmiyyətin haqqı uğrunda vuruşur?

- Səmimiyyətə inamsızlıq hissindən qaynaqlana bilərmi?

- Mən digər müqayisə olunanlardan daha səmimi görünmürəmmi?

- Bu, fərdlərə görə dəyişir...

- Hər halda ümumi cəmiyyətin ab-havasına baxanda dediyiniz varlı İqbal Ağazadə gedib sakitcə öz var-dövlətini yeyərdi, özü üçün yaşayardı. Heç kimin haqqı uğrunda da vuruşmazdı. Nə həbsxanaya düşərdi, nə seçkilərdə mübarizə aparıb hakimiyyətin saxtakarlığı ilə üz-üzə qalardı. Cəmiyyət bu şeylərə sevinməlidir, əslində.

- Bir sözlə, başqalarının pulunu hesablamağı sevirik...

- Yox, biz yazıq olmağı sevirik. Bizim komplekslərimizdən biri də budur. Dəhşətli şeydir. Diqqət edirsinizmi, pandemiyadan əvvəl yas məclisləri olurdu. Hökmən bir ağı deyən gətirirdik. O ağı desin, biz ağlayaq. Niyə? Çünki görsünlər biz ağlayırıq. İçindən gəlirsə, ağlayacaqsan. Ailə var doğmasını itirib, heç birinin gözündən yaş çıxmır. Yasa gedən adamlar gedib orda-burda deyirlər ki, gördün filankəsin qızını, heç ağlamadı. Bircə dəfə normal düşünürükmü ki, həmin adamın qızı qədər yana bilərikmi ona? Biz istəyirik, çevrəmizə fərqli şeylər göstərək. Xoşbəxtliyimizdən yola çıxmaq istəmirik. Dərdimizi hər kəsə göstərən, xoşbəxtçiliyimizi gizləyən millətik. Sovet dövründə də maşınımızı, qızılmızı, əmlakımızı gizlətmişik.

- Bu psixologiyanı altşüurumuza həkk edən nədir?

- Millət, cəmiyyət olaraq düzgün tərbiyə olunmamaq. Biz dərdimizi böyüdən adamlarıq. İnsan var yaxşı pul qazanır, yanınıdakı adam maaşını soruşanda göz dəyər deyə, maaşının miqdarını azaldır. Bu qədər bəsit düşüncələrə sahibik. Əvəzində nə edirik? Kiçik bir ailə təmtəraqla ad günü, toy edir və borca düşür. Gedib qonşudan qızıl alıb taxıb toya gedirik. Çox təəssüf, biz hələ bu cür cəmiyyətdə yaşayırıq və bunun üzərindən keçə bilmirik. Siyasətdə də belədir. Sən demə siyasətlə məşğul olan adam ac olmalıymış. Siyasətə gələn adam hökmən varlanmaq üçün gəlir. Ona görə də düşünürlər ki, pulu olan adamın siyasətdə olması məntiqsizdir.

- Elə deyil? Biz axı bunun bariz nümunələrini görən cəmiyyətik...

- Böyük əksəriyyəti, təəssüf ki, elədir. Siyasət varından, yoxundan asılı olmayaraq, hər kəsin məşğul ola biləcəyi sahədir. Çox nəcib bir missiyadır. Haqsızlığı görən, ölkəni, cəmiyyəti onu idarə edənlərdən daha yaxşı idarə etməyə cəhd etmək təşəbbüsdür. Ola bilər cəhdin yaxşı alınmasın, lakin ən azı özündə, komandanda, düşüncələrində, ideyalarında bunu görüb və cəmiyyətə nə isə xeyir vermək istəyəsən. Sadəcə insanlar siyasəti çirkləndirdiyinə, öz əməllərini siyasətin arxasında pərdələdiyinə görə bəzən siyasətə çox pis şey kimi baxırlar. Amma bir şey ki, toplum üçündür, o niyə pis olmalıdı?

- Siyasətdən heçmi pul qazanmırsınız?

- Azərbaycanda heç kim siyasətə investisiya qoymur. Məsələn, bu gün mənim otağımda oturmusunuz. Bu, mənim özəl mülkiyyətimdir, mən bunu siyasətə investisiya kimi qoymuşam. Başqası deyər, mən niyə özəl mülkiyyətimi dövlətə investisiya qoyum?! Verərəm beş-on minə icarəyə, balamı dolandıraram. Mən deyirəm ki, yox, cəmiyyətə xeyir verməliyəm.

- Dolanışığınızdan məmnunsunuz?

- Çox məmnunam. İmkanlarımdan da, həyatımdan da heç bir narazılığım yoxdur. Məni cəmiyyətin, çevrəmin, dövlətin halı məmnun etmir.